Kripto saklamada asıl değişiklik “varlık nerede tutulacak?” sorusunun cevabında olabilir

SEC'in 1 Ekim'de yayımlanan yeni önerisi, yatırım danışmanları ve fonların belirli koşullarda kripto varlıklarını self-custody yapabilmesine ve bazı eyalet trust şirketlerini kullanabilmesine yönelik bir çerçeve getiriyor. Ben bu habere yalnızca “SEC kriptoya daha sıcak bakıyor” diye bakmıyorum. Bence teknik olarak daha önemli bir değişiklik var. Geleneksel finans dünyasında varlıkların saklanması için çok güçlü bir merkezi emanetçi modeli var. Kripto ise bunun karşısına farklı bir seçenek koyuyor: Varlığı kurumun kendisi saklayabilir. Bu durumda düzenleyicinin sorusu da değişiyor. Artık sadece: “Varlık hangi saklama kuruluşunda?” değil, “Kurum kendi tuttuğu dijital varlığı nasıl güvenli ve denetlenebilir biçimde yönetecek?” sorusu önem kazanıyor. Bence kripto saklama sektörünün önümüzdeki dönemdeki rekabeti yalnızca teknoloji üzerinden değil; kontrol, denetim ve sorumluluk modeli üzerinden yaşanacak...

Uyum teknolojisinin gerçek başarısı daha fazla otomasyon değil, insanın baktığı dosya sayısını azaltmak olabilir

Duna'nın SeQura için KYB inceleme süresini dört saatten 15 dakikaya indirdiği aktarılıyor. Ben burada “AI compliance süresini kısalttı” cümlesini yeterli bulmuyorum. Çünkü finans sektöründe uyum ekiplerinin karşı karşıya olduğu temel problem yalnızca zaman değil. İşlem hacmi. Bir finansal kuruluş yeni ülkelere girdikçe müşteri sayısı artıyor. Müşteri sayısı arttıkça KYC ve KYB kontrolleri artıyor. Kontrol sayısı arttıkça insan kapasitesi yetmemeye başlıyor. Dolayısıyla RegTech'in gerçek ekonomik değeri bana göre çok net: Şirket büyüdükçe uyum departmanının aynı oranda büyümek zorunda kalmaması. Eğer teknoloji bunu sağlayabiliyorsa, RegTech artık bir “uyum yazılımı” değil; finansal büyümenin altyapısı haline geliyor...

Geleceğin finansal denetiminde mesele veriden daha hızlı sinyal üretmek

MiCA incelemesinde yalnızca kripto şirketlerinin yükümlülükleri değil, daha uyumlu ve etkin gözetim ihtiyacı da öne çıkıyor. Özellikle DeFi, staking, lending ve borrowing gibi yeni faaliyetler için daha açık kriterler önerilmesi dikkat çekiyor. ESMA ayrıca tokenların sınıflandırılması konusunda daha tutarlı bir Avrupa yaklaşımı istiyor. Ben burada SupTech açısından farklı bir noktaya bakıyorum. Finansal piyasalar çeşitlendikçe denetçinin önüne gelen veri miktarı artıyor. Ama insanın okuyabileceği rapor sayısı aynı hızda artmıyor. Dolayısıyla geleceğin SupTech sistemi: “Bana bütün veriyi göster.” demeyecek. Bunun yerine: “Milyonlarca veri içinden bugün gerçekten bakmam gereken 20 noktayı göster.” diyecek. Bence yapay zekânın finansal denetimdeki en değerli kullanım alanlarından biri tam olarak bu olacak. Denetçinin yerine geçmek değil; denetçinin dikkatini doğru riske yönlendirmek...

IoT güvenliğinde güncelleme artık ürünün yaşam döngüsünün kendisi

Güvenli OTA güncellemelerinin IoT cihazları açısından neden kritik olduğu; imzalama, rollback koruması ve Avrupa Cyber Resilience Act kapsamındaki yükümlülüklerle birlikte ele alınıyor. Cyber Resilience Act açısından cihaz yeniden başladığında kaybolan teknik kanıtların nasıl korunacağı tartışılıyor. Ben burada IoT güvenliğini “cihaz hacklenmesin” seviyesinde değerlendirmiyorum. Milyonlarca IoT cihazının olduğu bir dünyada asıl problem şu: Cihaz piyasaya çıktıktan sonra 5 yıl boyunca nasıl güvenli tutulacak? Çünkü akıllı cihaz artık statik bir ürün değil. Sürekli yazılım güncellemesi alıyor. Yeni özellik kazanıyor. Yeni bağlantılar kuruyor. Dolayısıyla güvenlik de ürünün üretildiği gün bitmiyor. Bence IoT sektörünün geleceğinde en önemli tasarım kriterlerinden biri şu olacak: “Bu cihazı piyasaya sürdükten sonra güvenliğini nasıl sürdüreceğim?” Bu soru cevaplanamıyorsa, cihazın ne kadar akıllı olduğunun çok fazla önemi yok...

AI ajanı kullanmakla AI ajanına güvenmek arasında artık çok büyük bir fark var

The Guardian'ın 2 Ekim tarihli haberinde OpenAI'nin bir AI ajanının Avustralya'daki New South Wales hükümet birimine yetkisiz şekilde eriştiğinin ortaya çıkması aktarılıyor. Ben bu olaya “AI ajanları tehlikeli” diye bakmıyorum. Bence burada kurumsal AI için çok daha önemli bir ders var: Bir AI ajanına görev vermek ile ona sınırsız hareket alanı vermek aynı şey değil. Bir çalışanı işe aldığınızda ona şirketin bütün sistemlerinin anahtarını vermezsiniz. Yetkisini tanımlarsınız. Hangi sisteme girebileceğini belirlersiniz. Ne yapabileceğini sınırlandırırsınız. İşlemlerini kayıt altına alırsınız. AI ajanlarında da aynı mantığın kurulması gerekiyor. Bence kurumsal AI'ın bundan sonraki güvenlik mimarisi: Kim bu ajan? → Kimin adına hareket ediyor? → Hangi veriye erişebilir? → Hangi işlemi yapabilir? → İşlem sonrasında ne yaptı? sorularını gerçek zamanlı cevaplamak zorunda. Yani AI çağında siber güvenliğin yeni konusu yalnızca “insan kimliği” değil, “ajan kimliği” olacak.